ผู้หญิงเล่าเรื่อง

                  กาลครั้งหนึ่งไม่นานนัก.......หนูน้อยอาร์ตตัวแม่เดินทางผ่านเวลา......เลือกเส้นทางเดินโดยใช้สัญชาตญาณ.....หัวใจบอกว่าซ้าย...หนน้อยก็ไปซ้าย....หัวใจบอกว่าขวา.........หนูน้อยก็ไปขวา.......มิได้นำพาว่าสมองจะพร่ำเตือน......จะผิดถูกหลงทางครั้งแล้วครั้งเล่าไม่เคยจำ.......ถึงแม้แผลเป็นบางแผลจะทำให้เกิดสิ่งที่เรียกว่าความกลัว......ซ่อนอยู่ลึกๆ......คอยทำร้ายเมื่อหนูน้อยอ่อนแอ........
                 

                   ผ่านกาลเวลาวันแล้ววันเล่า.......ผ่านความเจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่า.......บางครั้งหนูน้อยซุกซน.....อยากเล่นกับไฟ.....แรกๆไฟมันก็อุ่น.......หนูน้อยไม่หนาวเหน็บใจ.......แต่แล้วไฟก็คือไฟ.......หัวใจหนูน้อยเป็นแผลเป็น......จากนั้นหนูน้อยบอกหัวใจ.......สัญญาได้ไหมจะไม่เล่นกับไฟอีกเลยซักครา.........ได้...หัวใจสํญญา.....ไม่ว่ากี่คราก็ไม่เล่นกับไฟ
                  

                   อยู่มาวันหนึ่ง....หนูน้อยอยากออกผจญภัย......เดินเที่ยวเล่นในป่ากว้างใหญ่......พบเจอสรรพสิ่งมากมายแปลกตา......เดินถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง.......หัวใจบอก....โอ้.นั่นหมอก สวยจังเลยหนูน้อยจ๋า......แต่สมองห้าม.....อย่าไปทางนั้นนะหนูน้อยกลับมา......อันตรายอยู่ข้างหน้า...เจ็บไม่จำ......และแล้วก็เป็นคราวที่หนูน้อยปล่อยให้หัวใจนำทาง
                

                  เมื่อแรกรู้จัก.....สายหมอกฉ่ำเย็นแสนหวาน.....หนูน้อยแสนสำราญสบายใจ.....กำลังจะหลับและฝัน.....หมอกร้องเรียกพลันอย่าเพิ่งหลับได้ไหม.....ฉันมีอะไรอยากบอก....ฟังก่อนสิ่งที่ฉันกำลังจะพูดไป......ไม่รู้พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร......ฉันจะยังเป็นหมอกอีกไหม....หรือจะเปลี่ยนไป.....กลายเป็นควัน......หนูน้อยเริ่มสับสน....กลัวจะหมองหม่นเมื่อถึงวันนั้น......แต่หัวใจสะกิด....ไม่ต้องไปสนหรอกนะหมอกกหรือควัน......เรียนรู้ทีละน้อยทุกๆวัน.....ไปเดินเล่นให้รู้จักกันอีกนิดเป็นไร
                

                   แล้วเวลาก็ผ่านไปทีละน้อย.....สายหมอกกับหนูน้อยค่อยๆเรียนรู้เรื่องราวใหม่ๆ ......แต่แล้วอยู่ไป.....ก็เริ่มเรียนรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะเดินด้วยกัน.......หนูน้อยชอบกระโดดโลดเต้น.......สายหมอกไหลเย็นเรื่อยเอื่อยอย่างนั้น......หนูน้อยอยากให้หมอกไม่พร่าเลือนอย่างทุกวัน......อยากให้เวลาเดินเล่นด้วยกัน......ได้เห็นทางข้างหน้านั้นชัดเจนกับตา.....เปลี่ยนเป็นลมได้ไหมหมอก......ได้ไหมละหมอกจ๋า......แต่ไม่ว่าจะผ่านไปนานซักกี่วันกี่เวลา......มันก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วว่า......จะมีใครสามารถเปลี่ยนใคร......หนูน้อยเริ่มแสบตา.....โถหมอกจ๋า....กำลังจะเปลี่ยนเป็นควันใช่ไหม......หมอกบอกไม่ฉันไม่....ฉันเพียงอยากไหลเรื่อยเอื่อยตามหัวใจ.....ไม่ได้อยากเปลี่ยนเป็นควันให้ใครเสียน้ำตา......มาเดินเล่นด้วยกันอีกหน่อย......ด้วยจังหวะค่อยๆแล้วให้เวลาค่อยๆผ่าน......แต่หนูน้อยเริ่มได้คิด....ไม่อยากมีแผลเช่นวันวาน.......ขอกลับมาเดินเล่นคนเดียวอย่างทุกวัน......เพราะไม่ว่าหมอกหรือควัน......ก็อาจมีอันตรายต่อหัวใจ........และแล้วครั้งนี้ก็ได้มีอะไรใหม่ๆ.....หนูน้อยเลือกเก็บหัวใจ.....แล้วทำตามไปในสิ่งที่สมองสั่งการ
                

                  หมอกนั้นแม้นเย็นสบายแค่ไหน.......แต่ในใจหนูน้อยก็หวั่น.... หวั่นเหลือเกินว่าสุดท้ายจะกลายเป็นควัน.....และเพราะสิ่งนั้นจึงขอเดินจากไป.......เพียงได้มองห่างๆ.....แล้วขอเก็บเป็นความทรงจำไว้.......ว่าเราเคยมีวันดีๆร่วมกันแค่ไหน......หากมีวันได้พบกันอีกเมื่อไหร่.....คงมีวันได้เดินเล่นกันอย่างสบายใจสักวัน
                

                 ใกล้ค่ำแล้วสินะ.......กลับบ้านเถอะจ้ะหนูน้อยอย่าเถลไถล......ข้างหลังยังมีคนห่วงใย......และรักหนูน้อยมากมายล้อมรอบกายเธอ.......^^
                

                  เดินเล่นช่างเหนื่อยหนัก.....หนูน้อยขอไปพักงีบได้ตื่นใหญ่ๆ......ถามตัวเองแล้วว่าที่ตัดสินใจ......ผิดถูกอย่างไร.....จะไม่เสียใจในสิ่งที่ทำ......อย่างน้อยชีวิตก็ได้เรียนรู้.....ว่าสิ่งที่เป็นอยู่อาจไม่ใช่สิ่งที่ฝัน........มันต้องมีสุขทุกข์คละเคล้าระคนกัน.......เสียงหัวเราะและร้องไห้นั้น .....ไม่ได้ต่างกันซักเท่าไร
                  

                  ซักวันหนูน้อยจะเติบใหญ่......สิ่งที่ผ่านไปจงเรียนรู้ไว้ว่า........ใจเขาใจเราใช่จะเหมือนกันทุกเวลา......เพราะเติบโตและเดินมา......ในทางที่ต่างกัน..............^__^


                                                                      10.45 น. วันที่ 5/1/53 บนโซฟาเก่าๆ ในบ้านพักโทรมๆ ^^"
                                                                                                                              สาวน้อยร้อยชั่ง